کاوه محجوب

(مصاحبه ای جدید با افشین قطبی به همراه تحلیل سیستم بازی  تیم ملی ایران توسط وی)

نکته:افشین قطبی کمک مرّبی تیم گالاکسی لوس آنجلس می باشد. او در جام جهانی 2002، به عنوان مشاور فنّی تیم کره ی جنوبی انجام وظیفه نمود و در جام جهانی 1998، مشاور فنّی تیم ملّی آمریکا بود.

فوتبال مدرن شکل بازی شطرنج است. آن توپ است که نقش 22 بازیگر را مشخص خواهد ساخت. سرعت خارق العاده ی توپ در بازیهای بین المللی عاملی ست که اهمّیت تاکتیک تیمی را بیشتر نمایان میسازد. یازده بازیکن که وظایف مشخّص تدافعی و هجومی داشته باشند قادرند تیم رقیب را که از بازیکنان بهتری برخوردار باشند را شکست دهند. هدف مرّبیان بایستی آن باشد که تیمی به وجود آورند که مجموع کلّی آن از جمع تک تک افراد بیشتر باشد.

تیم ملّی ایران با سیستم سنتّی 2 - 4 - 4  در دو بازی مقدمّاتی جام جهانی 2006 مقابل بحرین و کره ی شمالی بازی نمود. بر اساس مرور این دو بازی، مشاهدات زیر به رقم گذاشته شده است.


هنگام دفاع

مدافعان ایران یک خطّ لوزی تشکیل داده و هر یک از چهار مدافع در کانال خود به دفاع ناحیه ای میپردازند. در خطّ میانی مشاهده می کنیم که چهار هافبک به شکل لوزی قرار میگیرند که شامل یک هافبک دفاعی، یک هافبک تهاجمی و دو"بال" میانی می باشند. هافبکهای تیم ملّی ایران پر جنب و جوش بوده و با کار خوب گروهی شان سعی دارند خط میانی را به تصاحب درآورند.

مهاجمین یک خط به عقب برمیگردند تا به عنوان اولّین خط دفاعی تعداد خطوط باز پاس دادن در وسط زمین را کاهش دهند.

هدف اساسی آن است که به حریف فرصت حملات خطرناک داده نگردد. این هدف در صورتی عملی می باشد که فضای بازی از مهاجمین گرفته شده و با افزودن تعداد نفرات در مقابل بازیکن پا به توپ، آنان را به دستپاچگی و سردرگمی دچار سازد. موفقّیت مدافعین ایرانی صرفاً ناشی از تاکتیک پیاده شدن در روی زمین نبوده و بلکه به خاطر تلاشهای فردی، روحیّه ی جنگندگی و استفاده از انرژی زیاد می باشد. هنگام دفاع، فاصله خطوط از یکدیگر زیاد می باشد و در نتیجه شکافهای عمیق میان مدافعین، هافبکها و  مهاجمین به وجود می آید. مدافعان ایرانی بایستی که با جاگیری درست خط دفاعی خود را مقداری جلو برده تا فاصله اش را با خط میانی کاهش دهند.